Hier post ik regelmatig ‘mijmeringen’: gedachten, hersenspinsels & kronkels van mezelf of anderen,
die eerder typisch zijn voor hoogsensitieve personen; hopelijk dragen ze bij tot (h)erkenning, mildheid, en heimelijk plezier.

De elektrische tandenborstel

Geschreven door Anne Wellecomme op . Geplaatst in Mijmeringen

Misschien heeft het met de lente te maken (onlangs iets gelezen over wetenschappelijk onderzoek naar de link tussen het effect van seizoenen op emotieregulatie; interessant!), maar hoe het ook zij: in mijn praktijk komt het ‘mindful aanwezig zijn’ de laatste weken erg naar de voorgrond als een noodzaak voor heel wat van de mensen die bij mij in begeleiding zijn.

Ooit (meer dan 10 jaar geleden) kreeg ik de gelegenheid om als proefkonijn een individueel mindfulness traject te volgen bij een beginnend mindfulness coach. Dat heeft me toen beslist veel bijgebracht. Tot hier de inleiding van deze mijmering.

Nu even een zijsprong maken…  Ook al weer een hele poos geleden wist mijn tandarts me eindelijk te overtuigen om de overstap te maken naar een elektrische tandenborstel. De resem argumenten die me er tot dan toe van weerhouden hadden, zal ik de lezer van deze mijmering maar besparen.

Feit is: deze morgen was ik mijn tanden aan het poetsen. Met de elektrische tandenborstel, jawel! Uit het niets een idee: ‘zo heel erg mindful ben ik niet bezig!’ Ha neen, ik hielp heel gedienstig dat elektrisch ding – als ware het nog mijn oude tandenborstel – door er extra bewegingen mee te maken terwijl mijn gedachten ‘ergens anders’ overuren klopten. Nog maar pas bewust van dit idee, of de shift was snel gemaakt: rustig die tandenborstel met de juiste druk op die ene tand houden, en dan naar de andere, en de andere, … ; de hele tijd alert blijven op die tandenborstel en het rustig verschuiven van de ene tand naar de andere tot aan het eind van de rij, en dan draaien, enz.  Op het einde bekruipt me de goesting om die poetsbeurt net iets langer te laten duren dan noodzakelijk.

Het is vandaag een vrije dag, een feestdag en zou je wel geloven: de gedachtegang stopgezet, mindful de tanden gepoetst, voelde de dag al wat ‘meer vrij’, zelfs wat ‘feestelijker’ aan… Anderhalve minuut mindful tanden poetsen en het heeft de toon van de dag anders gezet.

Vrienden

Geschreven door Anne Wellecomme op . Geplaatst in Mijmeringen

De groene specht, de bonte specht, de Vlaamse gaai…

Ze komen regelmatig in de tuin, de ene al schichtiger dan de andere, maar ze komen.

Telkens onverwachts, en telkens doet het me plezier. Spontaan denk ik aan de zovele mensen die dieren als hun vrienden beschouwen. Toen ik puberde heb ik daar dikwijls over nagedacht, dat herinner ik me wel. En het is alsof ik dit nu vanuit een ander perspectief zie: die vogels in de tuin, ze leren me wat vriendschap is: ieder met z’n eigen pracht, iedere met z’n eigen manier van vliegen, komen ze op het onverwachts binnen gewaaid, tevreden met wat ze hier vinden, meer moet dat blijkbaar niet zijn. Regelmatig kijk ik eens, of er soms niet eentje komt aangevlogen, en als dat zo is, dan doet het altijd, altijd plezier ze te zien arriveren.  Ja, zo bekeken, zijn het inderdaad een soort vrienden… op z’n minst geven ze aanleiding tot deze korte mijmering over vriendschap, en hop, ik kan weer op een andere manier aankijken tegen de rest van mijn dag.

Mildheid

Geschreven door Anne Wellecomme op . Geplaatst in Mijmeringen

Het woord mildheid komt zo vaak bij me op. Soms lijkt het een vergeten woord, en roept het een beeld op als …, tja, als een oude koekendoos. Dan weer – merk ik – is het net andersom: alsof heel wat mensen het gebruiken, ik het overal zie opduiken, en bijna zit het me achterna. Mildheid…  naar anderen toe, werd het misschien in de koekendoos gestopt; maar naar jezelf toe, tjongejonge, bijna niet te vatten wat dat met een mens kan doen.

 

December 2015

Geschreven door Jeroen op . Geplaatst in Mijmeringen

Waar vrede voor staat,
dat weet ik even niet meer,
en tegelijk zou ik eindejaarswensen willen schrijven,
hele mooie, liefst origineel, weet je wel,
met net dàt waar ieder afzonderlijk iets aan heeft…

Oeps, …
‘daar is mijn valkuil weer!’
Een glimlach, de ommezwaai, de valkuil uit:
laat ik gewoon maar schrijven wat ik voel,
niet wat ik meen te weten dat anderen lezen willen

Na nog wat innerlijk gegrinnik (dat gebeurt keer op keer
bij de herkenning van een vertrouwd, aloud patroon)
ervaar ik zowaar een… jawel, vredig gevoel.
Zo is het best OK,
’t lijkt zelfs een tikje cool.

Als toemaatje komt opeens…

Ik wens jullie een coole feestperiode en
veel heimelijk-plezant gegrinnik in 2016!

 

© Anne Wellecomme | gestaltwellecomme@gmail.com | +32 479 56 57 74

Webdesign door Jeroen Vranckaerts